Blog

Vasthoudend in gebed                                                                                                                                                       8.8.2019

Tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog in 1948 kreeg Israël een klein deel van de Oude Stad in Jeruzalem in bezit. Het probleem was dat dit deel bijna niet te bereiken was, en daardoor te behouden, zonder gezien te worden door de Jordaniërs (indertijd de vijand). Het kleine deel lag op de berg Sion, daarnaast was het Hinnom-vallei. Toen besloot men aan de overzijde bij een gebouw, recht tegenover, een stalen kabel vast te maken, wat door het vallei ging naar het kleine deel op de berg Sion. Deze kabel, een lengte van 200 meter, werd ’s nachts gespannen, zodat het op 50 meter hoogte hing. Aan de kabel werd een ijzeren bak gemaakt. In de bak kon een soldaat liggen om naar de overkant te worden gebracht, of een (verwonde) soldaat terug te halen, of eten/proviand over te brengen. Natuurlijk gebeurde dit in het donker tijdens de nacht.  De vijand mocht dit niet opmerken. Vanaf 1948 gebruikte Israël in het diepste geheim deze kabel en bak. Tegen de ochtend lieten ze de kabel zakken, en lag het verborgen tussen de struiken in de vallei. Hierdoor kon men het kleine deel op de berg Sion in bezit houden. Het was zo strategisch, dat het een basis werd voor de doortocht naar de Kotel (Klaagmuur) in 1967.

Enige jaren geleden hoorde ik dit verhaal als voorbeeld van leren standhouden, vasthouden van de grond die is ingenomen. (Efeziërs 6:11,13). Veracht niet het kleine deel wat is ingenomen, bewaak dat en houdt vast. Dit kleine deel is meestal de start van een grote doorbraak. 

Twee keer bidden voor het slapengaan                                                                                                                         24.7.2019

Een aantal jaren geleden vroeg iemand mij tijdens een spreekbeurt: ‘hoe weet je dat Hij zegent, als je Israël zegent?’ Deze gedachte is ontleend aan Genesis 12:3. Ik geloof in dit principe, maar hoe zie je dat in werkelijkheid gebeuren? Het gebeurt, maar kun je dit verband aantonen. In wezen geldt dit voor het gebed ook. Soms bid ik voor iets, en meen later het antwoord te zien of te krijgen. Ik geloof dat het door het gebed komt, een hard bewijs heb ik niet. Het is geloven en vertrouwen.

Deze maand las ik een bijzonder boek en na de laatste bladzijde flitste door mijn hoofd: wie Israël zegent, zal gezegend worden. Het boek “Twee keer bidden voor het slapengaan” (ISBN 978 90 9804 146 3) is geschreven door Nadine Wojakovski. Nadine schreef een boek over haar Joodse oma en moeder.  In de oorlog stond haar oma voor de vreselijke keus: willen we enige kans maken om te overleven, dan moeten we onderduiken, maar dan moeten wij ons zoontje van 5 jaar en onze peuter van een jaar door het verzet naar een ander adres brengen. Je eigen kind! Het kind, de moeder van de schrijfster Nadine, kwam in een christelijk gezin terecht.

Ingrijpend beschrijft zij de overleving van haar oma (en opa) tijdens de slopende jaren van onderduiken. En steeds weer die vragen: waar is mijn zoontje? waar is mijn dochtertje? leven ze nog? Het viel me op, dat gebed een belangrijke rol speelde. Uiteindelijk weten ze de oorlog te overleven en vinden ze de kinderen. Het dochtertje, de moeder van de schrijfster, blijkt ondergebracht te zijn bij een kinderloos echtpaar in Wormerveer. Voor hen is het vervolgens vreselijk moeilijk om hun pleegdochtertje terug te moeten geven. Ze doen het. De ‘oma’ zegt bij het afscheid tegen het kinderloze echtpaar: “we zullen bidden dat jullie zelf een kindje krijgen”.

Een jaar later staan de pleegouders plotseling op de stoep. Met een baby in hun armen. Later in 1948 zullen ze nog een dochtertje krijgen. Wat bijzonder! Is dit het principe van ‘wie Israël zegent, zal gezegend worden’? Ik geloof van wel. 

Een God die luistert                                                                                                                                                    Januari 2016

Het was laat op de avond. Ik kreeg een appje van mijn zoon. “Heb je het al gehoord? De discotheek in het dorp gaat dicht. Jullie gebed is verhoord”. “Ja, ik weet het. Maar dat jij het nog weet dat ik hier veel voor heb gebeden!”, was mijn reactie.

Het klopte. Ongeveer 19 jaar geleden liep ik op de zaterdagavond vaak met een jongen uit onze gemeente,  rondom deze discotheek te bidden. Het centrum had een negatieve invloed op de jongeren van ons dorp. Met rijen stonden ze ’s avonds laat voor de ingang. Wij hadden iets: “God is toch zo groot, willen jullie niet leven voor Hem?” Op creatieve manieren baden wij voor de jongeren, voor de sluiting van het centrum. Het raakte ons in die tijd.

Langzamerhand veranderde mijn focus in gebed. Ik ging niet meer op zaterdagavond naar deze plek. Wel naar een andere hangplek voor jongeren met veel drugs- en alcoholgebruik. Heel gericht baden we met een gebedsgroep uit onze gemeente voor deze plek. Totdat dit ook minder onze aandacht kreeg.

Twee jaar geleden las ik in de krant: De hangplek is na een explosie deels ineengestort. De overheid besloot het gebouwtje vervolgens geheel op te ruimen. Nu stond in de krant: de discotheek gaat dicht.

Natuurlijk herinnerde ik me nog de tijd van alle gebeden en ik geloofde dat God gebeden verhoord. Toch... Het leven lijkt soms door te gaan, alsof er geen gebed is geweest. Gebeden zijn een herinnering geworden. Niet bij God!

Deze nieuwsberichten maakten dat voor mij duidelijk. God vergeet onze gebeden niet. Hij neemt het heel serieus, ook als de verhoring niet direct zichtbaar is en wij het bijna zijn vergeten.  Het is zoals in Psalm 66:19a staat “Voorwaar, God heeft naar mij geluisterd..”. Hij is een luisterende God en op het juiste moment handelt Hij.

Het geeft mij verwachting. Er liggen nog meerdere gebeden van mij en vele anderen bij Hem. Wat gaat Hij nog meer doen? Eén ding weet ik zeker, als ons gebed de hemel raakt, dan gaat er iets, misschien beter gezegd, veel gebeuren

-0-0-0-0-0-0-

Een plaatje van het komende Koninkrijk

In de nieuwsbrief van Dirk van Genderen (info@dirkvangenderen.nl) stond op 19 april 2014 een opmerkelijk bericht.

Twee leden van het Israel College of the Bible (ICB) namen onlangs deel aan een conferentie in Japan. Het thema was: ‘Gods plan voor het Joodse volk en Gods plan voor het Arabische volk’. De Arabische professor sprak over Gods liefde en Zijn toewijding aan het verbond met het Joodse volk. De Joodse professor sprak over Gods onvoorwaardelijke beloften om Israël tot een groot volk te maken, dat de Arabieren in het Midden-Oosten als een getuigenis zijn dat God Zijn beloften houdt, dat Hij betrouwbaar is.

Op een gegeven moment gebeurde er iets heel bijzonders op de conferentie. Alle aanwezigen waren zo aangeraakt, dat ze elkaar in de armen vielen, gelovigen uit de Joden, Arabieren en heidenen, een plaatje van het komende Koninkrijk. Verscheidene Japanse aanwezigen kwamen tot geloof. Honderden mensen vroegen vergeving aan de Arabische professor, omdat zij de Arabieren niet liefhadden en ook niet voor hen baden. Ook was er een diep verlangen merkbaar om Joden en Arabieren te geloof in de Here Jezus te zien komen, de echte Vredevorst.

Desertrose International
Touching heaven, changing earth